Met de dood in de schoenen staanMeer, veel meer dan een gedicht met woorden
Is het gevoel waarmee ik zit
Gevoel waarmee ik ben opgegroeid.
Mijn toekomst? Die is blanco, wit.
Een toekomst zal er niet voor mij zijn
Ik zal gaan sterven, want het leven,
Het leven is minder sterk dan de pijn
Een jarenlang gevecht. Niet te overwinnen
Het meedragen van pijn en woede
Niet te omschrijven in een gedicht van zinnen
Het verlies zal klein zijn.
Tranen zullen weggepikt worden,
Maar hoelang zullen die tranen op de wangen blijven staan
Na een week is iedereen weer wie hij of zij was
En zal net als altijd verder met hun leven gaan.
2002, een jaar waarin twee dorpsgenoten op jonge leeftijd om het leven kwamen
Het verlies was groot. Het hele dorp leefde met elkaar mee
Maar hebben ze het er nog over? Nee
Het leven gaat door, kijk naar mijn buurjongen,
Hij werd in de jaren 90 geschept door een trein.
Het gemis was groot, Emoties liepen hoog op
Het hele dorp voelde de pijn.
Nu jaren later. Wie kent hem nog
Zijn naam is klein.
In 1995 werd mijn neef geschept door een auto
Op slag dood. Ik was kapot
Het liefst had ik toen al op 10 jarige leeftijd met hem geruild
Zijn dood
Eén van de laatste keren dat ik echt goed heb gehuild
Alleen zijn naam is nog deels bekend
Helft van het dorp, heeft hem nooit gekend.
Gisternacht. Gezelligheid in de sociëteit.
Bier vloeide rijkelijk. Mensen lachten
Eén iemand niet. Ik kon dat niet
Ik dacht aan vroeger, ik dacht aan nu
Voelde alle pijn. Alle pijn van thuis, van vroeger
Ik ben kapot.
Thuis in de flat. Op 11 hoog.
Door de hal en de keuken, naar het balkon
Het huis, waar het in Zwolle voor mij begon
Doorweekt van regen en onzichtbare tranen
Op het balkon met de reling in mijn hand.
Voel mijn armspieren kracht zetten, mij omhoog tillend
Zelfmoord komt niet in de krant
Voorover leunend, met het gezicht naar beneden
Liters bier in mijn pokkel, nu is het nog makkelijker.
Dit gevoel, het is al lang geleden.
Ik klauter over de reling en hang daar enkele seconden.
Ik zie niets door de regen. Tranen de vrije loop. Ik hou het niet tegen
Mijn linkerhand glijdt los en ik schrik.
Zie mijzelf al vallen, terwijl ik nog hang.
Geen tijd om verstijft te staan, ik ben bang.
Met de kracht in mijn arm trek ik mij omhoog.
Gooi mezelf terug op het balkon.
Ik weet niet, misschien is het beter dat ik het niet kon.
Mijn telefoon heb ik tijden geleden al uitgezet.
En ik blijf nog tijden op de grond liggen
Bijna was ik weg geweest, maar ik ben er nog
Ik weet het niet meer. Ik ga naar bed…
Ayrie
|
|
